Monday, 25 September 2017

Αρνητικά - Negatives


 






















Πρέπει να υπάρχουν
πολλές μορφές ευτυχίας.
Τόσες χαμένες καρυάτιδες
κάποια θα είναι η σωστή.
Τόσοι πλανήτες πλάνητες
κάποιοι θα ναι κατοικήσιμοι.
Σταμάτησε τους να ανέβεις.
Πρέπει να το πιστεύεις.
Να προλάβεις την φθίση.
Να φθίσεις την πρόληψη.
Παντού βιαστικά τρένα.
Παντού δάχτυλα απλωμένα.

Κάπου στο γαλαξία ανοίγει
ένα κατακόκκινο κιάντι
για κάποιο νιόγεννο αστέρι.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή
τα χαμογέλια παύουν μονομιάς
και γίνονται καντιφέδες στις αυλές.
Βλέπεις, κάποια λουλούδια
τηρούν τις υποσχέσεις τους.

Κάποιοι ήλιοι είναι άτια φλογερά
που έχουν μικρά γήινα όνειρα
για ποτίστρες.
Κάποια φεγγάρια είναι πρόσωπα
χωρίς ακτές, χωρίς θάλασσες.
Δες βλέμμα, γέννημα θρέμμα.
Κι αν δεν μπορείς, συλλογίσου:
Κάποια μάτια είναι γαλανά
μονάχα αν τους εμφανίσεις,
τα απόκρυφα αρνητικά τους.
Δουλειά τους και δουλειά σου.





........................




There must be too
many forms of happiness.
So many lost karyatides
some will be the right one.
So many planets wandering
some of them will be habitable.
So stop them and get on.
You must believe it.

To prevent tabes.
to tabefy prevention.
Everywhere are hurried trains.
Everywhere are spreaded fingers.

Somewhere in the galaxy 

a red chianti is opened
for a newborn star.

That very moment
smiles ceasing at once and 
become marigolds in the yards.
You see, some flowers
keep their promises.

Some suns are fiery horses
with short earthly dreams
for troughs.
Some moons are faces
without coasts, without seas.

Watch this look, born and raised.
And if you can not, consider:
Some eyes are blue
only if you let them show,
their esoteric negatives.
Their jobs and your job.




Panagiotis Xourafas
17/7/2017




Sunday, 17 September 2017

Ανεπιστρεπτί - No Turning Back























ακατάπαυστα
στο κατόπι μου
ξέρεις εσύ 
λέξη μεγάλη
λεξη ήρεμη 
λέξη κλειδί
σπασμένο
στην κλειδωνιά 
των συναισθημάτων

ανυπερθέτως,
οριζοντίως
και καθέτως,
ομφαλοσκοπώντας
η σκληρή ματια σου
σε κοίτη λυσιτελή,
ξεβράζεται ημιθανής

ως ψίθυρος 
δια βίου πλεύσης
αντικρυστών χρωμάτων-
ανάμεσα στις λέξεις σου
χαίνει χάσμα χασμάτων,
με ακολουθείς
σαν σκιά συκιάς
επιτιμητική,
αγυάλιστη υπέρβαση
αγάπη καθαρή

σαν συλλαβίζεις,
βιολετιοί και πράσινοι 
δαίμονες αλλομορφοι
δραπετεύουν 
από το μαυσωλείο 
του Μόρρισον

καμωμένοι από 
χρυσαλλίδες φθόγγων
και εκρού ψυχάρια,
με πέταλα από άνθια 
ψηλά στις πλάτες,
με πέταλα από άτια 
χαμηλά στα πόδια, 
τι σημασία έχει 
από τούδε

παραμένουσα 
εικόνα απομένεις,
διακαής πόθος
α μοναχά
να διαβάσω 
τα χείλη σου 
τούτη τη στιγμή,
κι ας είναι ροδάκινα 
ρυτιδιασμένα

να τα συνδέσω
με εντόσθια μέλλοντος,
όλα μαζί και χωριστά
μια μελωδία μπολιασμένη
σε αχόρταγα κλαδιά,
στάχτες και σολ

σειρά οι μνήμες σου 
πανσέδες σε παρτέρι
από χελώνας καύκαλο-
σ' ακολουθώ από παλιά
πικροδάφνη λευκή,
προτού να γεννηθείς
στο κορμί του βράχου,
προτού να σε βαφτισω
θάλασσα



......................




unceasingly
behind me
you know, you
great word
calm word
key word
broken
in the lock
of emotions

no turning back,
horizontally
and vertically,
your stiff glance
navel gazing
in effectual bed ,
washed out half-dead

as a whisper
in lifelong navigation
of confrontational colors-
amongst your words
gapes the gap of gaps,
you follow me like 
a shadow of a fig tree
reprehensive,
unpolished excess
a love so pure

while you're spelling,
violets and green
altered demons
escape from 
Morrison's mausoleum

made of
chrysalises of sounds
and ecru butterflies,
with flower petals
high on their backs,
with horse petals 
under their feet,
what does it matter
from now on

now you remain
a residual image,
an ardent desire
oh my, just
to read
your lips
this moment,
even if they look
like wrinkled peaches

and connect them
with guts of the future,
all together and separately
a melody grafted
in insatiable branches,
ashes and sol keys 

your memories in a row,
pansies in a flowerbed
from a turtle's carapace-
you white oleander,
I've been following you 
since you were born
in the body of the rock,
before I baptized you
by the name of sea





Panagiotis Xourafas

Thursday, 14 September 2017

Αντιγόνη 17 - Antigone 17

























Όλα θα σβήσουν 
ολα θα σβηστούν,
η ατέλειωτη αλυσίδα 
από όμοιους κρίκους
θα διαλυθεί κι αυτή
πριν ενωθεί ξανά
πριν ενωθούν ξανά,
σαν δάκρυα υδραργύρου

όλα θα χαθούν, όλα 
μόνον η θάλασσα 
-κι είν' αυτό αρκετό-
θα γλύψει στον ουρανό
χίλιες βαθιές ανάσες,
μονάχα η ομορφιά η ίδια
με τη λευκή μπαγκέτα της 
θα διευθύνει τον αγέρα
στα μαλλιά της νύχτας
κι άμα εκπνεύσει ανάμεσα
στις διαμαντένιες μπούκλες,
θα αναδυθούν πολιτείες 
στο πύαρ της αυγής
θα βυθιστούν άστρα 
στη φλούδα του πορτοκαλιού
τρεις χιλιάδες ήλιοι 
αχαρτογράφητοι, 
στις γραμμές της παλάμης

η σιωπή μας ταξιδεύει
σε μάτια άγνωστα,
μα τα θυμόμαστε ακόμα
μα τις θυμόμαστε ακόμα,
παλιά στο μέλλον 
σε δίχρωμη κλωστή 
να κρέμονται θωπεύοντας 
τα φουσκωμένα στήθη 
του παλλόμενου σκότους,
οι λέξεις που συλήθηκαν
προτού να συλληφθούν.
-Χορεύετε;



.................




Everything will erase
everything will be erased,
the endless chain
of identical links
will dissolve too
before joining again
before merging again,
like tears of mercury

everything will be lost, 
everything, only the sea
-and that's enough-
will sculpt on the sky
a thousand deep breaths,
only the beauty itself
with its white baguette
will conduct the wind
in the hair of the night
and when expiring among
the diamond curls,
states will emerge
in the colostrum of Eos
whole stars will sink 
in the orange peel
three thousand suns
uncharted,
on the palm lines.

our silence travels us
in unknown eyes,
but we still remember them
but we still remember those,
long back to the future
in two-tone thread
hanging and caressing
the inflated breasts
of pulsating darkness,
those words being snatched
before they were captured.
-Do you dance?





Panagiotis Xourafas
12/6/17

Wednesday, 13 September 2017

Εύθραυστη - Fragile


















I.

εξω από κάθε παράθυρο 
το στερέωμα του Βίνσεντ 
στερεωμένο στα φύλλα του, 
μα στα άφατα καρδιοχτύπια 
ακροπατούν τα μονοπάτια 

να προλάβουν πριν το φως 
τα βήματα των θλίψεων,
όσο ακροβατούν τα κύματα 
να θραύσουν το ασαλάγητο 
θεμέλιο του κακού 




II.

πίσω απ' τις κουρτίνες 
μέσα απ' τα σκεπάσματα
κρύβω την ανυπαρξία μου,
δαγκώνω τα χείλη του κενού 
για μια χορδή ευφορίας 

λίγο ζωντανό χρώμα ζωής 
που σπάει με το πρώτο δάκρυ 
που κολλάει για να ξανασπάσει,
υπενθυμίζοντας στην κόλλα
πόσο εύθραυστη είναι η αγάπη 



.................



I.

outside each window
Vincent's universe 
fastened to its shutters,
but to untold heartbeats
paths walk on their toes

for the steps of sorrow 
to catch up with the light,
as long as the waves swing
to fracture the soundless
foundation of evil



II.

behind the curtains
into the bedding
I hide my nonexistence,
and bite vacuum's lips
for a string of euphoria

for a little vivid color of life
breaking by the first tear
sticking till it breaks again,
reminding to the glue
how fragile love is





Panagiotis Xourafas
20/5/2017





Sunday, 10 September 2017

Ωό - Ovule






















Εσύ κι εγώ κλειδωμένοι
στον ύπερο του ανθούριου
μόνο η πνιχτή ανάσα
του ανείπωτου χαλαζία
να ραγίζει τα σχήματα.
Ξεχασμένος οιωνός
στο χώμα κάτω ακλαυτο,
το αυγό του πουλιού
σαν σπασμένο βιτρό
μιάς αγέννητης θνητότητας,
σε τομή εγκάρσια κείται
στο παγωμένο ξέφωτο
του υπερβόρειου δάσους



................


You and me locked
in the anthurium's pistil
only the choked breath
of the untold quartz

to cracking the shapes.
Forgotten omen

tearless οn the ground,
the ovule of the bird
like a broken stained glass
of an unborn mortality,
is lying in cross-section
in the frozen clearing
of the hyperborean forest






Panagiotis Xourafas

Tuesday, 5 September 2017

Φύλλα - Leaves























Φύλλα 
προσκείμενα 
στο ηλιοβασίλεμα
καρδιές κρεολές
αρτηρίες και φλέβες 
ροές πλασμένες από 
λιανόκλαδα και χέρια, 
θηκάρια και μέσα λάμες 
υπολοίπων φεγγαριών
τις γυάλινες νύχτες 
λευτερώνονται 
μαχαιρώνοντας 
το μπόσικο σύμπαν

δραπετεύουν 
από τις τσέπες τους 
σκίζουν ορίζοντες 
κι απλώνουν αίμα 
στα λιθάρια τους 
τα γιομάτα χέρια τους  
ν' αδειάσουν το κενό,
φίλα προσκείμενα 
αραιά χαμογελούν 
δύο σύννεφα παιδιά 
ακονίζοντας σιωπηλά 
την χαλκή αγωνία τους
στο ακόνι της δύσης. 



...................




Leaves
adjacent
to the sunset
creole hearts
arteries and veins
streams made of
thin branches and hands,
sheaths and inside blades 
of remaining moons
in the glassy nights
are freed
stabbing
the loose universe

escaping
from their pockets
they sliver horizons 
and spread blood
on their stones,
their wretched hands
as to empty the gap,
while friendly adjacent
two kid clouds
smile thinly
sharpening silently
their copper distress
at the grindstone of the west.





Panagiotis Xourafas

11/05/17

Sunday, 3 September 2017

Γεύση Άνοιξης - A Taste Of Spring




















διπλό άγγιγμα του αντίχειρα 
και μύρισα τον ήχο της εικόνας

.........


double flicking of the thumb 
and I smelled the sound of the picture 




Panagiotis Xourafas

(Απρίλιος 2017)