Wednesday, 18 October 2017

Ευτυχισμένος Αυτός Που.. - Feliç Qui Ha Viscut…























"Ας ζυγιστούμε, έτσι όπως
ταλαντευόμαστε στη λίμνη" 

Hölderlin




Ευτυχισμένος αυτός που έζησε κάτω από ξένο ουρανό,
που η ειρήνη του δεν έχει διαταραχτεί, και χαρούμενος 
ψάχνοντας μέσα στο τραχύ φαράγγι των ματιών
στην αγάπη δεν βρίσκει ψέμα να κρύβεται εκεί.

Και ο οποίος εκτιμά τις μέρες του, την μία
το ίδιο με την άλλη, όπως τα ισάξια μέρη
ενός μετρημένου θησαυρού, και δεν καταδιώκει
την φευγάτη μνήμη μίας άλλης.

Ευτυχισμένος αυτός που δεν κοιτάζει πίσω, 
όπου το παρελθόν, πάντα ακόρεστο, μας παίρνει
μέχρι και την ελπίδα, το αγνό πιόνι της εκεχειρίας
που ο θάνατος μας είχε προσφέρει.

Ευτυχισμένος αυτός που 
δεν σπρώχνει με βία την επιθυμία μπροστά, που αφήνει τα κουπιά και ξαπλώνει
στη φευγαλέα βάρκα, προς τα σύννεφα, σιωπηλός
κι αφήνεται ήρεμος σε γαλήνια νερά.




.....................




"Uns wiegen lassen, wie
Auf schwankem Kahne der See" 


Hölderlin




Feliç qui ha viscut dessota un cel estrany,
i la seva pau no es mudava;
i qui d’uns ulls d’amor sotjant la gorga brava
no hi ha vist terrejar l’engany.

I qui els seus dies l’un per la vàlua de l’altre
estima, com les parts iguals
d’un tresor mesurat; i qui no va a l’encalç
del record que fuig per un altre.

Feliç és qui no mira enrera, on el passat,
insaciable que és, ens lleva
fins l’esperança, casta penyora de la treva
que la Mort havia atorgat.

Qui tampoc endavant el seu desig no mena:
que deixa els rems i, ajagut
dins la frèvola barca, de cara als núvols, mut,
s’abandona a una aigua serena.





Carles Riba











Monday, 9 October 2017

Πυρελθόν - Fiery Past Coming




















Σαν ανεμόσκαλα
στο φεγγαροφωτο
η σκιά των ασωμάτων
χορεύει αδυσώπητα
ενα δαιμονισμένο σουίνγκ
με το λιωμένο καλντερίμι.

Γυμνή χορογραφία,
το φως που πάλλεται,
η αχτίδα που λυγίζει
στή ρωγμή της καμαρης,
τέμνοντας την αλήθεια
απο το ήμισυ της ηδονής.

Σίγησε την ανάσα με κρασί 

και στα στερνά της αύρας
άσε τον άνεμο να αγριεύει-
δεν καρφώνονται οι πέτρες
δεν λησμονουν τα κύματα,
των φυκιών τις μνήμες.

Μόνο η νύχτα δικαιώνεται
κι ο βαθύτερος πηλός της,
του φεγγαριού η κόλλα.




.....................




Like a ladder
in the moonlight
the shadow of the bodiless
is dancing relentlessly
a daemonical swing
with the melted cobbled path.

Naked choreography,
the pulsing light,
the beam bending
in the crack of the chamber,

intersecting the truth
from half of the pleasure.

Silence breathing with wine
and at the ends of the aura
let the wind get wild and wild-

for the stones can't be nailed
for the waves can't forget,
the seaweed memories.

Only the night is justified
and its deepest clay,
 
the glue of the moon.




Panagiotis Xourafas

Sunday, 8 October 2017

Μια Φανταστική Συνάντηση στο Παρελθόν και στο Παρόν με την Άννα Καρίνα - An Imaginary Encounter Now and Then with Anna Karina


























Την δεύτερη φορά
(παπαρούνες, ανεμώνες)
όταν πρωτομιλήσαμε
(θαλασσόκρινα, περικοκλάδες)
μου σμίκρυνες χαμόγελα
(σπάρτα, καλέντουλες)
σε text emoticons.
(κι αμάραντοι.)
Δεν πρόλαβα να σου πω
(ασφόδελοι, άκανθες)
μπρος στο χαμόγελο σου
(μπλέ ορχιδέες, ίριδες)
πως ωχριούν τα σύμβολα.
(τα αγριολούλουδα)



...................



The second time
(poppies, anemones)
when we first talked
(sand lilies, bindweeds)

you shrinked me smiles
(sedges, calendulas)
in text emoticons.
(and amaranths.)
I did not get to tell you
(asphodels, acanthuses)

before your smile
(blue orchids, irises)
how symbols fade.
(the wildflowers)




Panagiotis Xourafas 


18/8/17 
(Pic: Anna Karina 
from Alphaville)

2/2




















ας όψεται αόρατος
από τo κούφωμα
της ανάδρασης
χωρίζοντας να ενώνει
όρμους, αρμούς, ειρμούς
αυχένες κι άνηχα στήθη,
ο oρμαθός φωτός

ως χάρακας μαρμαρωμένος
να χαρακώνει μαινόμενος
το ρημαγμένο μάρμαρο
της μοναδικότητας,
ο χρόνος της θάλασσας

και μετά το ύστερο αίμα
να ανακάμπτει γοργά
στην αρχή του πάντα-
σαν πέρλα σε διπλό κοχύλι,
το προ της ύπαρξής μου
σπέρμα




 .................



 
blame the invisible
from the frame
of feedback

by dividing unites
bays, joints, coherences
necks and anechoic breasts,
the amount of light

as a petrified ruler 

left berserk to rule
the cracked marble
of uniqueness,
the time of the sea

and then the late blood
to recover quickly
at the beginning of forever-
like a pearl in a double shell,
my pre-existence's
semen





Panagiotis Xourafas

Monday, 25 September 2017

Αρνητικά - Negatives


 






















Πρέπει να υπάρχουν
πολλές μορφές ευτυχίας.
Τόσες χαμένες καρυάτιδες
κάποια θα είναι η σωστή.
Τόσοι πλανήτες πλάνητες
κάποιοι θα ναι κατοικήσιμοι.
Σταμάτησε τους να ανέβεις.
Πρέπει να το πιστεύεις.
Να προλάβεις την φθίση.
Να φθίσεις την πρόληψη.
Παντού βιαστικά τρένα.
Παντού δάχτυλα απλωμένα.

Κάπου στο γαλαξία ανοίγει
ένα κατακόκκινο κιάντι
για κάποιο νιόγεννο αστέρι.
Εκείνη ακριβώς την στιγμή
τα χαμογέλια παύουν μονομιάς
και γίνονται καντιφέδες στις αυλές.
Βλέπεις, κάποια λουλούδια
τηρούν τις υποσχέσεις τους.

Κάποιοι ήλιοι είναι άτια φλογερά
που έχουν μικρά γήινα όνειρα
για ποτίστρες.
Κάποια φεγγάρια είναι πρόσωπα
χωρίς ακτές, χωρίς θάλασσες.
Δες βλέμμα, γέννημα θρέμμα.
Κι αν δεν μπορείς, συλλογίσου:
Κάποια μάτια είναι γαλανά
μονάχα αν τους εμφανίσεις,
τα απόκρυφα αρνητικά τους.
Δουλειά τους και δουλειά σου.





........................




There must be too
many forms of happiness.
So many lost karyatides
some will be the right one.
So many planets wandering
some of them will be habitable.
So stop them and get on.
You must believe it.

To prevent tabes.
to tabefy prevention.
Everywhere are hurried trains.
Everywhere are spreaded fingers.

Somewhere in the galaxy 

a red chianti is opened
for a newborn star.

That very moment
smiles ceasing at once and 
become marigolds in the yards.
You see, some flowers
keep their promises.

Some suns are fiery horses
with short earthly dreams
for troughs.
Some moons are faces
without coasts, without seas.

Watch this look, born and raised.
And if you can not, consider:
Some eyes are blue
only if you let them show,
their esoteric negatives.
Their jobs and your job.




Panagiotis Xourafas
17/7/2017




Sunday, 17 September 2017

Ανεπιστρεπτί - No Turning Back























ακατάπαυστα
στο κατόπι μου
ξέρεις εσύ 
λέξη μεγάλη
λεξη ήρεμη 
λέξη κλειδί
σπασμένο
στην κλειδωνιά 
των συναισθημάτων

ανυπερθέτως,
οριζοντίως
και καθέτως,
ομφαλοσκοπώντας
η σκληρή ματια σου
σε κοίτη λυσιτελή,
ξεβράζεται ημιθανής

ως ψίθυρος 
δια βίου πλεύσης
αντικρυστών χρωμάτων-
ανάμεσα στις λέξεις σου
χαίνει χάσμα χασμάτων,
με ακολουθείς
σαν σκιά συκιάς
επιτιμητική,
αγυάλιστη υπέρβαση
αγάπη καθαρή

σαν συλλαβίζεις,
βιολετιοί και πράσινοι 
δαίμονες αλλομορφοι
δραπετεύουν 
από το μαυσωλείο 
του Μόρρισον

καμωμένοι από 
χρυσαλλίδες φθόγγων
και εκρού ψυχάρια,
με πέταλα από άνθια 
ψηλά στις πλάτες,
με πέταλα από άτια 
χαμηλά στα πόδια, 
τι σημασία έχει 
από τούδε

παραμένουσα 
εικόνα απομένεις,
διακαής πόθος
α μοναχά
να διαβάσω 
τα χείλη σου 
τούτη τη στιγμή,
κι ας είναι ροδάκινα 
ρυτιδιασμένα

να τα συνδέσω
με εντόσθια μέλλοντος,
όλα μαζί και χωριστά
μια μελωδία μπολιασμένη
σε αχόρταγα κλαδιά,
στάχτες και σολ

σειρά οι μνήμες σου 
πανσέδες σε παρτέρι
από χελώνας καύκαλο-
σ' ακολουθώ από παλιά
πικροδάφνη λευκή,
προτού να γεννηθείς
στο κορμί του βράχου,
προτού να σε βαφτισω
θάλασσα



......................




unceasingly
behind me
you know, you
great word
calm word
key word
broken
in the lock
of emotions

no turning back,
horizontally
and vertically,
your stiff glance
navel gazing
in effectual bed ,
washed out half-dead

as a whisper
in lifelong navigation
of confrontational colors-
amongst your words
gapes the gap of gaps,
you follow me like 
a shadow of a fig tree
reprehensive,
unpolished excess
a love so pure

while you're spelling,
violets and green
altered demons
escape from 
Morrison's mausoleum

made of
chrysalises of sounds
and ecru butterflies,
with flower petals
high on their backs,
with horse petals 
under their feet,
what does it matter
from now on

now you remain
a residual image,
an ardent desire
oh my, just
to read
your lips
this moment,
even if they look
like wrinkled peaches

and connect them
with guts of the future,
all together and separately
a melody grafted
in insatiable branches,
ashes and sol keys 

your memories in a row,
pansies in a flowerbed
from a turtle's carapace-
you white oleander,
I've been following you 
since you were born
in the body of the rock,
before I baptized you
by the name of sea





Panagiotis Xourafas

Thursday, 14 September 2017

Αντιγόνη 17 - Antigone 17

























Όλα θα σβήσουν 
ολα θα σβηστούν,
η ατέλειωτη αλυσίδα 
από όμοιους κρίκους
θα διαλυθεί κι αυτή
πριν ενωθεί ξανά
πριν ενωθούν ξανά,
σαν δάκρυα υδραργύρου

όλα θα χαθούν, όλα 
μόνον η θάλασσα 
-κι είν' αυτό αρκετό-
θα γλύψει στον ουρανό
χίλιες βαθιές ανάσες,
μονάχα η ομορφιά η ίδια
με τη λευκή μπαγκέτα της 
θα διευθύνει τον αγέρα
στα μαλλιά της νύχτας
κι άμα εκπνεύσει ανάμεσα
στις διαμαντένιες μπούκλες,
θα αναδυθούν πολιτείες 
στο πύαρ της αυγής
θα βυθιστούν άστρα 
στη φλούδα του πορτοκαλιού
τρεις χιλιάδες ήλιοι 
αχαρτογράφητοι, 
στις γραμμές της παλάμης

η σιωπή μας ταξιδεύει
σε μάτια άγνωστα,
μα τα θυμόμαστε ακόμα
μα τις θυμόμαστε ακόμα,
παλιά στο μέλλον 
σε δίχρωμη κλωστή 
να κρέμονται θωπεύοντας 
τα φουσκωμένα στήθη 
του παλλόμενου σκότους,
οι λέξεις που συλήθηκαν
προτού να συλληφθούν.
-Χορεύετε;



.................




Everything will erase
everything will be erased,
the endless chain
of identical links
will dissolve too
before joining again
before merging again,
like tears of mercury

everything will be lost, 
everything, only the sea
-and that's enough-
will sculpt on the sky
a thousand deep breaths,
only the beauty itself
with its white baguette
will conduct the wind
in the hair of the night
and when expiring among
the diamond curls,
states will emerge
in the colostrum of Eos
whole stars will sink 
in the orange peel
three thousand suns
uncharted,
on the palm lines.

our silence travels us
in unknown eyes,
but we still remember them
but we still remember those,
long back to the future
in two-tone thread
hanging and caressing
the inflated breasts
of pulsating darkness,
those words being snatched
before they were captured.
-Do you dance?





Panagiotis Xourafas
12/6/17

Wednesday, 13 September 2017

Εύθραυστη - Fragile


















I.

εξω από κάθε παράθυρο 
το στερέωμα του Βίνσεντ 
στερεωμένο στα φύλλα του, 
μα στα άφατα καρδιοχτύπια 
ακροπατούν τα μονοπάτια 

να προλάβουν πριν το φως 
τα βήματα των θλίψεων,
όσο ακροβατούν τα κύματα 
να θραύσουν το ασαλάγητο 
θεμέλιο του κακού 




II.

πίσω απ' τις κουρτίνες 
μέσα απ' τα σκεπάσματα
κρύβω την ανυπαρξία μου,
δαγκώνω τα χείλη του κενού 
για μια χορδή ευφορίας 

λίγο ζωντανό χρώμα ζωής 
που σπάει με το πρώτο δάκρυ 
που κολλάει για να ξανασπάσει,
υπενθυμίζοντας στην κόλλα
πόσο εύθραυστη είναι η αγάπη 



.................



I.

outside each window
Vincent's universe 
fastened to its shutters,
but to untold heartbeats
paths walk on their toes

for the steps of sorrow 
to catch up with the light,
as long as the waves swing
to fracture the soundless
foundation of evil



II.

behind the curtains
into the bedding
I hide my nonexistence,
and bite vacuum's lips
for a string of euphoria

for a little vivid color of life
breaking by the first tear
sticking till it breaks again,
reminding to the glue
how fragile love is





Panagiotis Xourafas
20/5/2017





Sunday, 10 September 2017

Ωό - Ovule






















Εσύ κι εγώ κλειδωμένοι
στον ύπερο του ανθούριου
μόνο η πνιχτή ανάσα
του ανείπωτου χαλαζία
να ραγίζει τα σχήματα.
Ξεχασμένος οιωνός
στο χώμα κάτω ακλαυτο,
το αυγό του πουλιού
σαν σπασμένο βιτρό
μιάς αγέννητης θνητότητας,
σε τομή εγκάρσια κείται
στο παγωμένο ξέφωτο
του υπερβόρειου δάσους



................


You and me locked
in the anthurium's pistil
only the choked breath
of the untold quartz

to cracking the shapes.
Forgotten omen

tearless οn the ground,
the ovule of the bird
like a broken stained glass
of an unborn mortality,
is lying in cross-section
in the frozen clearing
of the hyperborean forest






Panagiotis Xourafas

Tuesday, 5 September 2017

Φύλλα - Leaves























Φύλλα 
προσκείμενα 
στο ηλιοβασίλεμα
καρδιές κρεολές
αρτηρίες και φλέβες 
ροές πλασμένες από 
λιανόκλαδα και χέρια, 
θηκάρια και μέσα λάμες 
υπολοίπων φεγγαριών
τις γυάλινες νύχτες 
λευτερώνονται 
μαχαιρώνοντας 
το μπόσικο σύμπαν

δραπετεύουν 
από τις τσέπες τους 
σκίζουν ορίζοντες 
κι απλώνουν αίμα 
στα λιθάρια τους 
τα γιομάτα χέρια τους  
ν' αδειάσουν το κενό,
φίλα προσκείμενα 
αραιά χαμογελούν 
δύο σύννεφα παιδιά 
ακονίζοντας σιωπηλά 
την χαλκή αγωνία τους
στο ακόνι της δύσης. 



...................




Leaves
adjacent
to the sunset
creole hearts
arteries and veins
streams made of
thin branches and hands,
sheaths and inside blades 
of remaining moons
in the glassy nights
are freed
stabbing
the loose universe

escaping
from their pockets
they sliver horizons 
and spread blood
on their stones,
their wretched hands
as to empty the gap,
while friendly adjacent
two kid clouds
smile thinly
sharpening silently
their copper distress
at the grindstone of the west.





Panagiotis Xourafas

11/05/17

Sunday, 3 September 2017

Γεύση Άνοιξης - A Taste Of Spring




















διπλό άγγιγμα του αντίχειρα 
και μύρισα τον ήχο της εικόνας

.........


double flicking of the thumb 
and I smelled the sound of the picture 




Panagiotis Xourafas

(Απρίλιος 2017)

Saturday, 2 September 2017

Υπαρξη - Existence















ανακάλυψα απόψε
σταθερά που κρύβεσαι,
σε ευθείας σκοτεινής
το ουράνιο τσάκισμα
μπαντιέρα τρεμάμενη
θαλασσογραφίας άγνωστης
ενεά στο μισοσκόταδο
σαν καντήλι λερωμένο
από αχτίδες στέρφες

έμαθα πως σε υπομένουν
τροφοβλάστες άγρυπνες
που πνίγουνε στην ώχρα
το ξερό αίμα της μνήμης,
κι αποσταγμένα αρχαία πάθη
κυανοφυκών στα τρίσβαθα
πως σε ποδοπατούν

ω πορφυρόσχημο
της αλλαγής αιδοίο
γνέφει στα νέφη δυτικά
η ελαχιστότητα της, κι έτσι
όπως ανεμοσκορπίζομαι
ραγίζει η ρώγα του γαλαξία


...........................


I found out tonight
where you constantly hide,
in the dark straight line
of the celestial crumple
a flickering flag
of an unknown seascape
speechless in half light
like a candle soiled
from sterile beams

I've learned that
sleepless trophoblasts
manage to endure you 
drowning in the ocher
the dry blood of memory
and distilled ancient passions, 
blue green algae in the vast depths
that trample on you

Oh, purple shaped
change of the vagina, 
its minimality whispers 
to the clouds in the west
and as I scatter in the wind, 
the galaxy's nipple 
keeps cracking



Panagiotis Xourafas